Το ταξίδι του μπαμπά και της Sefora

Η πρώτη μας φορά στην Αμερική

24 Σεπτεμβρίου 2026 · Ζυρίχη → Φρανκφούρτη → Βανκούβερ

Ο μπαμπάς και η Sefora, με τις βαλίτσες πριν από την αναχώρηση.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2026, εγώ και η κόρη μου, η Sefora, αναχωρήσαμε από το αεροδρόμιο της Ζυρίχης με προορισμό το Βανκούβερ.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν ήταν ένα ταξίδι σαν όλα τα άλλα. Και για τους δυο μας ήταν η πρώτη φορά στην Αμερική και, μετά το Βανκούβερ, μας περίμενε και η πρώτη μας κρουαζιέρα. Δύο εντελώς καινούργιες εμπειρίες, μαζί.

Για μένα, το πιο σημαντικό ήταν να το ζήσω μαζί με την κόρη μου. Δεν ξέραμε ακόμη ακριβώς τι μας περίμενε εκείνες τις ημέρες, και αυτό ακριβώς έκανε τα πάντα τόσο ξεχωριστά.

Το check-in στη Ζυρίχη: από εδώ άρχισε πραγματικά το ταξίδι.

Η Φρανκφούρτη, απλώς ο ενδιάμεσος σταθμός μας πριν από τη μεγάλη πτήση.

Μέσα στο αεροπλάνο, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το Βανκούβερ.

Εννέα ώρες πίσω

Ένα από τα πράγματα που μας εντυπωσίασαν περισσότερο ήταν η διαφορά ώρας. Το Βανκούβερ είναι εννέα ώρες πίσω από την Ελβετία.

Το ξέραμε, φυσικά, αλλά ήταν διαφορετικό να το ζούμε. Φύγαμε από την Ευρώπη, πετάξαμε για πολλές ώρες και, κοιτάζοντας το ρολόι, ήταν σχεδόν σαν να γυρίζαμε πίσω στον χρόνο. Σαν να μην τελείωνε ποτέ εκείνη η ημέρα.

Δεν είχαμε ταξιδέψει ποτέ με τόσο μεγάλη διαφορά ώρας. Δεν ήταν απλώς ένας αριθμός στην οθόνη του κινητού: το νιώθαμε στο μυαλό, στο σώμα και σε εκείνη την κάπως παράξενη αίσθηση ότι βρισκόμασταν ξαφνικά τόσο μακριά από το σπίτι.

Λευκές εκτάσεις και βουνά που έμοιαζαν να μην τελειώνουν ποτέ.

Στην οθόνη εμφανιζόταν το Resolute, στον βορρά του Καναδά: εκεί καταλάβαμε πραγματικά πόσο μακριά ήμασταν από το σπίτι.

Επιτέλους στο Βανκούβερ

Όταν φτάσαμε, ήμασταν κουρασμένοι, αλλά ξέραμε ότι βρισκόμασταν πραγματικά στην άλλη άκρη του κόσμου. Το Βανκούβερ ήταν μόνο η αρχή: την επόμενη ημέρα μάς περίμενε η εκδρομή για να δούμε όρκες και, λίγο αργότερα, η πρώτη μας κρουαζιέρα.

Εκείνο το βράδυ έβρεχε. Ακόμη και η αναζήτηση του ξενοδοχείου, με τις βαλίτσες και την κούραση να μας βαραίνουν, έγινε μέρος της πρώτης μας ανάμνησης από το Βανκούβερ.

Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσαμε ακόμη να ξέρουμε ποιους τόπους, ανθρώπους και γεύσεις θα συναντούσαμε. Ξέραμε μόνο ότι το ταξίδι είχε επιτέλους αρχίσει και ότι το ζούσαμε μαζί: ο μπαμπάς και η Sefora.